Sağlık Bakanlığı onaylı özel tedaviye alınan Yağız'ın yaşamı, tedavinin olumlu sonuç vermesiyle değişti. 2022 yılından itibaren düzenli şekilde kilo vermeye başlayan Yağız, 11 yaşında 40 kiloya düşerek yaşıtlarıyla aynı boy-kilo indeksine ulaştı. İlk kez arkadaşlarıyla birlikte gezip eğlenebilen Yağız, çeşitli etkinliklere katılmanın mutluluğunu yaşarken, hayatında ilk kez yaşıtları gibi gezip eğlenirken, adrenalin dolu zip coasterda kaymayı da ihmal etmiyor.

Eskiden hastalığı nedeniyle fazla kilolarından dolayı yürüyemediği için yaşıtları gibi etkinliklere katılamadığını ve buna çok üzüldüğünü ifade eden 4. sınıf öğrencisi Yağız Bekte, "Eskiden çok kiloluydum. Şimdi ise gayet iyiyim. Eskiden hiçbir etkinliğe katılamıyordum. Çok kilolu olduğum için yürüyemiyordum. Şimdi kilom gayet iyi. Eskiden arkadaşlarımın yaptığı etkinlikleri yapamıyordum, şimdi ise yapabiliyorum. Bunun için çok mutluyum" dedi.

Yağız'ın yaşıtları ile aynı kiloya gelmesinin hem Yağız hem de kendileri için büyük mutluluk kaynağı olduğunu ifade eden baba Sedat Bekte ise "Yağız çok zor dönemlerden geçti. Çok kiloluydu. Zayıflaması için özel bir tedavi görmesi gerekiyordu ve tedavisini görüyor. Şu anda başarılı bir şekilde zayıflamış durumda. Artık o da yaşıtları gibi etkinliklere katılmaya başladı. Yağız, 11 yaşına girmek üzere. Bu hâllerini görmek güzel bir duygu. Önceden bir yerlere gidemiyorduk, gezemiyorduk. Yağız arkadaşlarını gördüğü zaman hep ağlar ve üzülürdü. ‘Ben niye gidemiyorum?' diye ağlardı. Şimdi onun için büyük bir hediye oldu. Şimdi tüm parkurlarda oynayabiliyor. Yağız'ın tedavisi kontrol amaçlı devam edecek. Yağız, 2022 yılından itibaren sağlıklı bir şekilde kilo veriyor. Bakanlık onaylı tedavisi güzel bir şekilde devam ediyor" diye konuştu.

Sıcak havada uzun süre trafikte kalan vatandaşlara soğuk içecek satışı yapan çocuklar, hem harçlıklarını çıkardı hem de vatandaşların takdirini topladı. Zorlu şartları fırsata çeviren çocukların çalışkanlığı, bölgeden geçen sürücülerin yüzünü güldürdü.

Piyasalarda Orta Doğu’da yaşanan gelişmeler ve ateşkes sürecine ilişkin belirsizlikler yakından takip edilirken, altın fiyatlarında yön arayışı devam ediyor.

Çalışma kapsamında tahta kaşığın yalnızca bir mutfak aracı değil, aynı zamanda Korgan’ın somut olmayan kültürel mirasını yansıtan önemli bir değer olduğu vurgulandı. Elde edilen verilerin, hazırlanacak kapsamlı arşiv çalışmasıyla gelecek kuşaklara aktarılması hedefleniyor.

Ordu Olgunlaşma Enstitüsü yetkilileri, bu tür çalışmalarla bölgedeki geleneksel el sanatlarının korunarak kültürel hafızanın güçlendirileceğini ifade etti.

Papağanlarını yumurta ve “Cici Bebe” ile beslediğini söyleyen Çırpan, yalnız yaşamasının da bu özel bağı güçlendirdiğini dile getiriyor. Çırpan, “Onu ben bırakamam, o da beni bırakmaz” sözleriyle papağanıyla arasındaki güçlü bağı anlatıyor.

İlerleyen yaşına rağmen çalışmaya devam eden Şener, her gün ağ başına geçerek tamirini sürdürmeye devam ediyor.

Meslek hayatı boyunca Ordu’nun dört bir yanına yolcu taşıyan Akpınar, özellikle yaz aylarında Gürgentepe ve Gölköy başta olmak üzere birçok bölgeye amele taşımacılığı yaptığını söyledi. Yayla yollarının vazgeçilmez şoförlerinden biri olduğunu belirten Akpınar; Seyit Obası, Taşbaşı, Duduyalak ve Hevrek Obası gibi noktalara da yıllarca yolcu götürdüğünü ifade etti.

O yılların zorlu şartlarını da anlatan Akpınar, minibüslerde zaman zaman 30 kişinin yolculuk yaptığını belirterek, “20 kişi içeride, 10 kişi üstte giderdik. Trafik sadece şoföre kızardı, diğerine karışmazdı” dedi. Köylerde televizyonun olmadığı dönemlerde, her gece iki sefer Ordu’daki sinemalara yolcu taşıdığını da sözlerine ekledi.

Düğün hatıralarının da meslek hayatında önemli bir yer tuttuğunu dile getiren Akpınar, gelin ve damat taşıdığı günleri unutamadığını, bazı köy yollarında araçların kesilerek yol parası istendiğini anlattı.

2001 yılından bu yana kapsamlı bir bakımdan geçen minibüsünün yeniden onarıma ihtiyaç duyduğunu belirten Akpınar, aracının gücünü ise “İstersen peşine 20 araba bağla, çeker götürür” sözleriyle anlattı.

Yılların emeğini verdiği minibüsünü sadece bir araç olarak görmediğini vurgulayan Akpınar, en büyük isteğinin bu mirasın gelecek nesillere aktarılması olduğunu söyledi. Akpınar, “Ben öldükten sonra da çocuklarım bu minibüse benim gibi baksın. Bu sadece bana değil, Ordu’ya da bir miras” diyerek duygularını dile getirdi.

Bölge sakinlerinden 80 yaşındaki Asım Yıldırım, Ortaköy Mahallesi’ndeki arazisinde kışlık patateslerini yıkarken, geçmiş yıllara göre üretim alışkanlıklarının değiştiğini ifade ediyor. Yıldırım, geçmişte patates ekiminin daha yaygın olduğunu ancak günümüzde bu yoğunluğun azaldığını belirtiyor. Arazilerinin çocukları arasında bölündüğünü söyleyen Yıldırım, buna rağmen üretimden kopmadığını ve çalışmaya devam ettiğini ifade ediyor.

Yaylada yaşamını sürdüren bir diğer vatandaş ise İstanbul’dan kısa süre önce geldiğini ve yaz dönemini yaylada geçirmeye başladığını belirtiyor. Yaklaşık 6–7 ay boyunca, kar yağışları başlayana kadar yaylada kaldıklarını söyleyen vatandaş, kendi tarlasına patates, fasulye ve lahana ektiğini ifade ediyor. Yayla yaşamının yoğun emek gerektirdiğini vurgulayan vatandaş, buna rağmen doğal yaşamı ve yaylanın havasını sevdiğini dile getiriyor.

Kendi kavurma makinelerinde farklı ülkelerden getirdikleri yeşil kahve çekirdeklerini işleyen David ve Christine, hem kendi işletmeleri hem de dışarıdaki müşteriler için üretim yapıyor. Pastalar ve şuruplar ise tamamen kendi mutfaklarında hazırlanıyor.

Çiftin aile hikâyesi de dikkat çekiyor. Tayfun, Umut ve Dilara adında üç çocukları bulunan David ve Christine, çocuklarından birinin Amerika Birleşik Devletleri’nde doğduğunu, diğer iki çocuklarının ise Trabzon’da dünyaya geldiğini belirtiyor. Farklı ülkelerde başlayan bu aile hikâyesi, bugün Ordu’da devam ediyor.

İlk açıldıklarında menülerinde Türk kahvesi bulunmayan işletme, kısa sürede bu geleneği de menüsüne ekledi. Çift, özel çekirdeklerle hazırladıkları Türk kahvesini “bir demleme yöntemi” olarak gördüklerini ve kaliteli çekirdeklerle çok daha iyi sonuç alınabileceğini ifade ediyor.

Türkiye’de yaşamaktan memnun olduklarını dile getiren çift, özellikle Türk halkının misafirperverliğinin kendilerini etkilediğini söylüyor. Amerikan mutfağına kıyasla Türk mutfağını daha çok beğendiklerini belirten David ve Christine, bu nedenle Türkiye’yi yaşam için tercih ettiklerini vurguluyor.

Hem işletmeyi yürütüp hem de çocuklarıyla ilgilenmenin zaman zaman zorlayıcı olduğunu ifade eden çift, buna rağmen bu hayatın kendilerine “zengin ve anlamlı bir deneyim” sunduğunu dile getiriyor.

Ordu’nun Aybastı ilçesine bağlı, yaklaşık 150 haneden oluşan bu sakin mahallede hikâye 1990 yılında başladı. O yıl mahalleye ilk cami yapıldı. Ancak o dönemde yaşanan çekişmeli muhtarlık seçimi, sadece sandıkta kalmadı; mahalleye taşındı. Seçim sonrası oluşan kırgınlıklar öyle bir noktaya ulaştı ki, ilk caminin yalnızca 35 metre ilerisinde ikinci bir cami daha inşa edildi.

Başta herkes bunun geçici bir durum olduğunu düşündü. “Zamanla düzelir” denildi. Ama yıllar geçti, iki cami de ayakta kaldı. Fakat en çok da insanlar arasında görünmeyen bir duvar yükseldi. Aynı mahallede yaşayan insanlar farklı camilerde saf tutmaya başladı. Aynı sokaktan geçen çocuklar bile “hangi camiye gidiyorsun?” sorusuyla büyüdü.

İmamlar farklı minberlerden aynı köye sesleniyor, müftülük ise bu bölünmüşlüğü giderek daha yakından hissediyordu. Ama asıl rahatsızlık mahallelinin içindeydi.

Bir gün, uzun süredir konuşulmayan mesele yeniden konuşulmaya başlandı. “Böyle devam etmez” diyenler çoğaldı. Kahvelerde, evlerde, sokak aralarında aynı cümle tekrarlandı.

Sonunda mahalle sakinleri bir araya geldi. Kırgınlıklar yavaş yavaş geri plana çekildi, ortak bir akıl öne çıktı. Alınan kararla cemaat yeniden tek çatı altında birleşti. Üstteki cami yeniden ana ibadet noktası haline gelirken, yıllarca ayrı kalan alt cami ise Kur’an kursu olarak yeni bir misyona kavuştu.

Temiz denizi, kumsalı ve eşsiz manzarasıyla öne çıkan bölge, fotoğraf tutkunlarına da önemli kareler sunuyor. Ziyaretçiler, timsah formunu andıran doğal yapıyı fotoğraflayarak sosyal medyada paylaşmayı tercih ediyor.

Perşembe açıklarındaki Timsah Adası, bölgenin turizm potansiyelini artıran önemli doğal oluşumlardan biri olarak gösteriliyor.

Yolun başında bulunan ve yaklaşık 100 yıllık geçmişe sahip olan dut ağacı ise tescilli olması nedeniyle koruma altında tutuluyor. Bu özel ağaç, yol düzeninin değişmemesinde önemli bir rol oynuyor.

Özellikle yaz aylarında trafik yoğunluğunun arttığı Yalıköy sahilinde, bu ilginç yol yapısı hem yerel halkın hem de ziyaretçilerin ilgisini çekmeye devam ediyor. Bölgeyi ziyaret edenler, doğayla iç içe bu farklı yol deneyimini yerinde görmeden geçmiyor.

Fiber teknelerle kıyaslandığında bölgenin zorlu hava koşullarına daha dayanıklı olduğu belirtilen ahşap teknelerin üretiminde “sargı”, “küs bodaslama”, “baş bodaslama” ve “postal” gibi geleneksel yöntemler kullanılıyor.

Mesleğini babasından öğrendiğini belirten ustalar, gençlerin mesleğe ilgi göstermediğini, çırak ve kalfa bulmakta zorlandıklarını söylüyor. Ustalar, bu gidişle ahşap tekne imalatının son temsilcileri olabileceklerini ifade ederek mesleğin geleceği konusunda endişe taşıyor.

Zaman içinde kullanım alışkanlıklarının değiştiği, bölgede alternatif yolların açılmasıyla köprünün eski yoğunluğunu kaybettiği ifade edilirken, yapı hala “eksik bağlantısı” nedeniyle ilginç bir örnek olarak gösteriliyor.

Ancak 2000’li yılların ortasında yeni yol güzergahının açılmasıyla birlikte tesis büyük ölçüde müşteri kaybı yaşadı. Bölgedeki Medrese Lisesi, belediye ve tarım kredi kooperatifi gibi kurumların kapanması da Medreseönü’nün ekonomik canlılığını zayıflattı.

Son darbeyi tesiste meydana gelen yangın vururken, İsmail Gebeşoğlu’nun işlettiği tesisin bugün 39 odasının yaklaşık yüzde 80’i atıl durumda bulunuyor. Gebeşoğlu, tüm imkansızlıklara rağmen tesisi yeniden canlandırmak istediğini ancak yeterli destek ve yatırım sağlanamadığını ifade ediyor.

Kadın çalışanlar mutfağın her alanında aktif görev alırken, döner kesimi ve hamur işi üretimi gibi yoğun emek gerektiren işlerde de çalışıyor. Bazı çalışanların 20 yıla yakın sektör deneyimine sahip olduğu belirtiliyor.

Lokantada pide ve lahmacunların odun ateşinde pişirilmesi, geleneksel lezzet anlayışının korunmasını sağlıyor. Çalışanlar, doğal gaz kullanımına rağmen odun ateşinin yemeğe kattığı lezzet nedeniyle bu yöntemi tercih ettiklerini ifade ediyor.

Müşteri memnuniyetinin yüksek olduğu işletmede, kadın çalışanların uyumlu ve özverili çalışması hem çalışanlar hem de müşteriler tarafından olumlu karşılanıyor. İşletme, çalışanlar tarafından “ikinci bir ev” olarak tanımlanıyor.

Yerel cevizlerin kullanıldığı üretim, özellikle yaz aylarında memleketine gelen gurbetçiler tarafından yoğun ilgi görüyor. Ustalar ayrıca ürünlerini çeşitli tanıtım etkinliklerinde de tüketiciyle buluşturuyor.