Terziliğin sabır ve emek isteyen bir meslek olduğunu belirten Yasun, yıllar boyunca mesleğinden elde ettiği kazançla ailesinin geçimini sağladığını ve 5 çocuk büyüttüğünü belirterek, "Yaklaşık 40 yıldır bu mesleğin içindeyim. Bu iş sayesinde 5 çocuğumu büyüttüm, okuttum ve evlendirdim. Terzilik benim için sadece bir meslek değil, aynı zamanda hayatım oldu. Aradan bunca yıl geçmesine rağmen ilk günkü heyecanla çalışıyorum. Şimdiki genç terzilere de hâlâ taş çıkaracağıma inanıyorum. Sağlığım el verdiği sürece makinemin başında olmaya devam edeceğim" dedi.

Hazır giyimin yaygınlaşmasına rağmen terziliğin hiçbir zaman önemini yitirmeyeceğini ifade eden Yasun, özellikle kıyafet tadilatına olan talebin devam ettiğini belirterek gençlerin de bu mesleğe ilgi göstermesini istedi.

Yaklaşık 250 çeşit çalı grubu süs bitkisi ile 60 çeşit mevsimlik ve çok yıllık çiçeği tohumdan ve çelikleme yöntemiyle ürettiklerini ifade eden Özkaya, üretim sürecinin uzun ve zahmetli olduğuna dikkat çekti. Bir süs bitkisinin satışa hazır hale gelmesinin 3 ila 5 yılı bulduğunu belirten Özkaya, bu nedenle sektöre ilginin sınırlı kaldığını ifade etti.

Ürettikleri bitkilerin belediyelerin park ve bahçe düzenlemelerinde, müteahhitlerin peyzaj uygulamalarında ve bireysel bahçe düzenlemelerinde kullanıldığını kaydeden Özkaya, özellikle yurt dışında yaşayan gurbetçilerin memleketlerine dönüşleriyle birlikte peyzaj kültürünün bölgede yaygınlaşmaya başladığını söyledi.
Gurbetçilerin Avrupa'da gördükleri bahçe düzenleme anlayışını Giresun'a taşıdığını belirten Özkaya, "Yurt dışından gelen hemşehrilerimiz evlerinin bahçelerini düzenlemeye başlayınca komşuları ve akrabaları da bu kültüre ilgi göstermeye başladı. Böylece bölgede peyzaj bilinci her geçen gün gelişiyor" dedi.

Üretimin yalnızca kendi işletmelerine değil istihdama da katkı sunduğunu dile getiren Özkaya, "Büyük peyzaj projelerinde dönemsel olarak 50 ila 60 kişiye kadar istihdam sağlanabiliyor. Sera tesisimizde 7/24 ilgilenmek gerekiyor. Bitkilerin hepsi çocuk gibi bakım ve ilgi bekliyor. Bunun yanı sıra dönem dönem peyzaj işleri aldığımızda 50-60 kişiye varan personele ihtiyacımız oluyor. Bölgede üretimin yaygınlaştırılması gerekir. Alım garantili üretim modeliyle her ilçede süs bitkisi seraları kurulması hem kırsal kalkınmaya hem de istihdama katkı sağlayacaktır" şeklinde konuştu.

Karadeniz'in iklim avantajının değerlendirilmesi gerektiğini vurgulayan Özkaya, "Bölge Doğu Anadolu ve Kafkas ülkelerine yakınlığı sayesinde önemli bir üretim ve pazarlama merkezi durumunda. Özellikle Bayburt, Gümüşhane, Erzurum, Erzincan, Ardahan ve Kars gibi illerin yaz mevsimine geç girmesi nedeniyle bu bölgelerde çiçek ve süs bitkisi talebi sürüyor. Karadeniz sahili yaza başladığında bu bölgeler bahara yeni başlamış oluyor. Giresun'dan yapılacak sevkiyatların nakliye maliyetinde önemli avantaj sağlanıyor. Süs bitkileri üretim merkezi konumundaki Yalova'dan Gürcistan'a yapılan sevkiyatlarda nakliye maliyeti yaklaşık 5 bin euroyu bulurken, Giresun'dan bu rakam yaklaşık bin euro seviyesinde. Bu avantajı değerlendirebilirsek bölgemiz süs bitkisi üretiminde önemli bir merkez haline gelebilir" diye konuştu.

Kurtarılan ebabil kuşu olay yerinde gerekli bakımları ve sağlık kontrollerinin yapılmasının ardından yeniden doğal hayatına salınarak gökyüzüyle buluşturuldu. Çevredeki vatandaşlar, sıcak havaya rağmen kuşun hayatını kurtarmak için mücadele eden itfaiye ekiplerine teşekkür etti.

Mesleğini severek yaptığını belirten Özlem Oral, otomobillere olan ilgisinin kendisini bu alana yönlendirdiğini söyledi. Yaklaşık 15 yıldır otomotiv sektöründe çalıştığını ifade eden Oral, "Arabalara olan tutkum beni bu mesleğe yöneltti. Burada arkadaşlarımızla birlikte kaporta, boya ve astarlama işlemleri yapıyoruz. İşimi severek yapıyorum ve bütün kadınların bu işi yapabileceğini göstermek için tüm gücümle çalışıyorum" dedi.

Mesleğe başlarken büyük zorluk yaşamadığını dile getiren Oral, ekip arkadaşlarının desteğinin önemli olduğunu belirterek, "Her işin zorluğu var ama severek yaptıktan sonra bütün zorlukların aşılabileceğine inanıyorum. Burada ekip olarak uyum içinde çalışıyoruz. Bilmediğimiz konularda birbirimize destek oluyoruz" diye konuştu.

Kadın müşterilerin kendisini gördüklerinde daha rahat iletişim kurabildiklerini ifade eden Oral, "Kadın müşteriler kendilerini daha rahat hissediyor ve isteklerini daha kolay dile getirebiliyorlar. Eskiden kadınların sanayiye gelmesi çekinilen bir durumdu. Artık herkes sanayide bir Özlem ustanın olduğunu biliyor. Sanayide çalışan kadınlarımızın da sayısı artıyor. Ben bu işe başladığımda sanayide iki kadındık. Şimdi birçok farklı alanda 100'ü aşkın kadın çalışan var. Bence herkes kendine güvenmeli ve cesur olmalı" ifadelerine yer verdi.

İş yeri sahibi Bülent Özyürek ise Özlem Oral'ın kısa sürede mesleğe uyum sağladığını belirterek, "Özlem usta önce muhasebeci olarak işe başladı. Daha sonra tampon sökme, göçük düzeltme, zımpara ve boya işlerinde kendini geliştirdi. İşini gerçekten çok iyi yapıyor. İleride kendi iş yerini açabilecek potansiyele sahip. Kendisiyle ve ekibimizle birlikte başarılı çalışmalarımıza devam ediyoruz" şeklinde konuştu.

Nikah törenine katılan davetliler, uzun yıllara dayanan dostluğun bu anlamlı günde de sürdürülmesini takdirle karşılarken, iki çifte ömür boyu mutluluk temennisinde bulundu.

Mesleğini büyük bir titizlik ve özveriyle sürdüren Özlem Oral, yaptığı işin her aşamasında dikkatli ve özenli davranarak kaliteli hizmet sunmaya devam ediyor. Sanayide kadın çalışanların sayısının artmasının önemli olduğunu belirten Oral, genç kadınlara da cesaret veriyor.

İşini severek yaptığını ifade eden Özlem Oral, "Kaportacılık erkek mesleği gibi gözükse de biz kadınlar da bu işte gayet başarılı oluyoruz. Ben de işimi çok severek yapıyorum. Bülent ustamdan öğrendiğim işi daha iyi seviyelere getirmek için gayret göstermeye devam edeceğim" dedi.

Dedesinin yıllar önce kendisine mesleği öğrettiğini ve çocukluk yıllarından hevesli olduğunu söyleyen Tuğçe Bayram (30), "Meslek ilk kuşaktan bana kadar geldi, 4'üncü kuşak olarak devam ediyorum. Rahmetli dedem bizi alıştırırdı, 12 yıl öncesinden başladım, benim de hevesim vardı. O şekilde mesleğe devam ediyorum, hoşuma da gidiyor. Burada pil değişimi ve diğer bazı tamirleri yapıyorum. Babam ve rahmetli dedemden çok şey öğrendim. Allah izin verirse ben mesleği devam ettirmek istiyorum" dedi.

Kızı ile birlikte aynı dükkanda çalışmanın güzel bir duygu olduğunu belirten Sinan Bayram (51), yaklaşık 30 yıldır sektörde olduğunu söyledi. Babasının vefatından sonra dükkanda tek kaldığını ve bunun üzerine mesleğe meraklı olan kızının kendisine yardımcı olduğunu söyledi. Sinan Bayram, "Kızım zaten işi biraz biliyordu, dedesi öğretmişti. Ben kızımla gurur duyuyorum, elinden geleni yapıyor. Beni tanıyanlar biliyor ancak kızımı tezgahın başında görenler ilk etapta çekinebiliyor ama sonradan alışıyorlar, güzel tepkiler alıyoruz" diye konuştu.

Sağlık Bakanlığı onaylı özel tedaviye alınan Yağız'ın yaşamı, tedavinin olumlu sonuç vermesiyle değişti. 2022 yılından itibaren düzenli şekilde kilo vermeye başlayan Yağız, 11 yaşında 40 kiloya düşerek yaşıtlarıyla aynı boy-kilo indeksine ulaştı. İlk kez arkadaşlarıyla birlikte gezip eğlenebilen Yağız, çeşitli etkinliklere katılmanın mutluluğunu yaşarken, hayatında ilk kez yaşıtları gibi gezip eğlenirken, adrenalin dolu zip coasterda kaymayı da ihmal etmiyor.

Eskiden hastalığı nedeniyle fazla kilolarından dolayı yürüyemediği için yaşıtları gibi etkinliklere katılamadığını ve buna çok üzüldüğünü ifade eden 4. sınıf öğrencisi Yağız Bekte, "Eskiden çok kiloluydum. Şimdi ise gayet iyiyim. Eskiden hiçbir etkinliğe katılamıyordum. Çok kilolu olduğum için yürüyemiyordum. Şimdi kilom gayet iyi. Eskiden arkadaşlarımın yaptığı etkinlikleri yapamıyordum, şimdi ise yapabiliyorum. Bunun için çok mutluyum" dedi.

Yağız'ın yaşıtları ile aynı kiloya gelmesinin hem Yağız hem de kendileri için büyük mutluluk kaynağı olduğunu ifade eden baba Sedat Bekte ise "Yağız çok zor dönemlerden geçti. Çok kiloluydu. Zayıflaması için özel bir tedavi görmesi gerekiyordu ve tedavisini görüyor. Şu anda başarılı bir şekilde zayıflamış durumda. Artık o da yaşıtları gibi etkinliklere katılmaya başladı. Yağız, 11 yaşına girmek üzere. Bu hâllerini görmek güzel bir duygu. Önceden bir yerlere gidemiyorduk, gezemiyorduk. Yağız arkadaşlarını gördüğü zaman hep ağlar ve üzülürdü. ‘Ben niye gidemiyorum?' diye ağlardı. Şimdi onun için büyük bir hediye oldu. Şimdi tüm parkurlarda oynayabiliyor. Yağız'ın tedavisi kontrol amaçlı devam edecek. Yağız, 2022 yılından itibaren sağlıklı bir şekilde kilo veriyor. Bakanlık onaylı tedavisi güzel bir şekilde devam ediyor" diye konuştu.

Sıcak havada uzun süre trafikte kalan vatandaşlara soğuk içecek satışı yapan çocuklar, hem harçlıklarını çıkardı hem de vatandaşların takdirini topladı. Zorlu şartları fırsata çeviren çocukların çalışkanlığı, bölgeden geçen sürücülerin yüzünü güldürdü.

Piyasalarda Orta Doğu’da yaşanan gelişmeler ve ateşkes sürecine ilişkin belirsizlikler yakından takip edilirken, altın fiyatlarında yön arayışı devam ediyor.

Çalışma kapsamında tahta kaşığın yalnızca bir mutfak aracı değil, aynı zamanda Korgan’ın somut olmayan kültürel mirasını yansıtan önemli bir değer olduğu vurgulandı. Elde edilen verilerin, hazırlanacak kapsamlı arşiv çalışmasıyla gelecek kuşaklara aktarılması hedefleniyor.

Ordu Olgunlaşma Enstitüsü yetkilileri, bu tür çalışmalarla bölgedeki geleneksel el sanatlarının korunarak kültürel hafızanın güçlendirileceğini ifade etti.

İstanbul'da 2018 yılında geçirdiği trafik kazasında 3 akrabasını kaybeden Murat Altunoğlu (60), 70 gün yoğun bakımda kaldıktan sonra iyileşmeye başladı. Vücudunun büyük kısmında kırıklar bulunan, sol tarafında kısmi felç olan ve iki kalçasında protez bulunan Altunoğlu, bu şekilde çalışamayınca simit satmaya karar verdi.
Ordu'nun Altınordu ilçesinde yaşayan ve seyyar tezgâhında simit satarak geçimini sağlayan engelli simitçi Altunoğlu, başlattığı askıda simit uygulamasıyla parası olmayanlara her gün ücretsiz simit veriyor. Simit tezgâhının üzerine 'askıda simit', 'bu tezgah hayır tezgahı' ve 'garip engelli' yazılı kağıtlar yapıştıran Murat Altunoğlu, günlük ortalama 20 simit verdiğini belirtiyor.

Bir süre önce 2 çocuğun annesinden simit istediğini ve çocuklara ücretsiz simit verdikten sonra uygulamayı başlattığını ifade eden Altunoğlu, "2018 yılında trafik kazası geçirdim, yanımdaki 3 akrabam hayatını kaybetti. Ben 70 gün yoğun bakımda kaldım. Kemiklerim kırık, 2 kalçamda protez var, yürümekte zorlanıyorum. Sol tarafımda kısmi felç var, kollarım kırık. Bu halimle iş yapamadığım için simit satmaya başladım. Engelliyim ve Ordu'da simit sattığım esnada 2 tane çocuk annesine sarıldı ve simit istedi. Onlara ücretsiz verdim ve o günden sonra askıda simit uygulaması başlattım. Artık parası olana da olmayana da simit veriyorum. Bu benim tercihim. İnsanları hayır kurtarır. Herkes paylaşımcı olursa sevinirim" dedi.

Günlük ortalama 20 simidi ücretsiz verdiğini ifade eden Altunoğlu, "Şu ana kadar hiç ücretsiz simit vermediğim gün olmadı. 21 bin lira maaşım var, bir de buradan kazandıklarım oluyor. Çoğu zaman hayır işleri yapıyorum" diye konuştu.

Cemalettin Yeniyol isimli müşteri ise kendisinin para karşılığında simit aldığını ancak uygulamanın güzel olduğunu belirterek, "Çok güzel bir uygulama, özellikle parası olmayanlar için. Allah razı olsun" şeklinde konuştu.

Altınordu ilçesinde 1973 yılında açtığı iş yerinde çilingir ve anahtarcı olarak hizmet veren Şentürk, aradan geçen 53 yılın ardından mesleğini ilk günkü sevgisiyle sürdürüyor. Meslek hayatı boyunca binlerce kilitli kapıyı açan, on binlerce anahtar çekimi yapan Şentürk, mesleğe ilk başladığı yıllarda makinelerin olmadığını, tüm anahtarları el işçiliğiyle yaptıklarını söyledi. Şentürk, meslekte zanaatın ve el işçiliğinin önemli olduğunu, şartların el verdiği sürece çalışmaya devam edeceğini belirtti.

Mesleğe başladığı dönemlerde hazır anahtar kalıplarının bulunmadığını anlatan Şentürk, o yıllarda tüm işlemlerin tamamen el emeğiyle yapıldığını ifade ederek, "Aslında tesviyecilik, çilingircilik budur. Ama şimdi hazır anahtarlar geliyor, işlemesi mevcut makinelerde yapılıyor. O yıllarda biz bu anahtarları elimizde yapardık. Gün geçtikçe farklı makineler çıktı, biz de tüm anahtarları burada işleyebiliyoruz. Eskiden el marifeti vardı, şimdi makineler konuşuyor" dedi.

Sağlığının el verdiği sürece mesleğini sürdürmeyi düşündüğünü aktaran Şentürk, "Eşimizden, dostumuzdan Allah razı olsun, onlar bizi bırakmak istemiyor, biz de onları bırakmayacağız. Gidebildiğimiz yere kadar hizmet vermeye devam edeceğiz" ifadelerine yer verdi.

Papağanlarını yumurta ve “Cici Bebe” ile beslediğini söyleyen Çırpan, yalnız yaşamasının da bu özel bağı güçlendirdiğini dile getiriyor. Çırpan, “Onu ben bırakamam, o da beni bırakmaz” sözleriyle papağanıyla arasındaki güçlü bağı anlatıyor.

İlerleyen yaşına rağmen çalışmaya devam eden Şener, her gün ağ başına geçerek tamirini sürdürmeye devam ediyor.

Meslek hayatı boyunca Ordu’nun dört bir yanına yolcu taşıyan Akpınar, özellikle yaz aylarında Gürgentepe ve Gölköy başta olmak üzere birçok bölgeye amele taşımacılığı yaptığını söyledi. Yayla yollarının vazgeçilmez şoförlerinden biri olduğunu belirten Akpınar; Seyit Obası, Taşbaşı, Duduyalak ve Hevrek Obası gibi noktalara da yıllarca yolcu götürdüğünü ifade etti.

O yılların zorlu şartlarını da anlatan Akpınar, minibüslerde zaman zaman 30 kişinin yolculuk yaptığını belirterek, “20 kişi içeride, 10 kişi üstte giderdik. Trafik sadece şoföre kızardı, diğerine karışmazdı” dedi. Köylerde televizyonun olmadığı dönemlerde, her gece iki sefer Ordu’daki sinemalara yolcu taşıdığını da sözlerine ekledi.

Düğün hatıralarının da meslek hayatında önemli bir yer tuttuğunu dile getiren Akpınar, gelin ve damat taşıdığı günleri unutamadığını, bazı köy yollarında araçların kesilerek yol parası istendiğini anlattı.

2001 yılından bu yana kapsamlı bir bakımdan geçen minibüsünün yeniden onarıma ihtiyaç duyduğunu belirten Akpınar, aracının gücünü ise “İstersen peşine 20 araba bağla, çeker götürür” sözleriyle anlattı.

Yılların emeğini verdiği minibüsünü sadece bir araç olarak görmediğini vurgulayan Akpınar, en büyük isteğinin bu mirasın gelecek nesillere aktarılması olduğunu söyledi. Akpınar, “Ben öldükten sonra da çocuklarım bu minibüse benim gibi baksın. Bu sadece bana değil, Ordu’ya da bir miras” diyerek duygularını dile getirdi.

Bölge sakinlerinden 80 yaşındaki Asım Yıldırım, Ortaköy Mahallesi’ndeki arazisinde kışlık patateslerini yıkarken, geçmiş yıllara göre üretim alışkanlıklarının değiştiğini ifade ediyor. Yıldırım, geçmişte patates ekiminin daha yaygın olduğunu ancak günümüzde bu yoğunluğun azaldığını belirtiyor. Arazilerinin çocukları arasında bölündüğünü söyleyen Yıldırım, buna rağmen üretimden kopmadığını ve çalışmaya devam ettiğini ifade ediyor.

Yaylada yaşamını sürdüren bir diğer vatandaş ise İstanbul’dan kısa süre önce geldiğini ve yaz dönemini yaylada geçirmeye başladığını belirtiyor. Yaklaşık 6–7 ay boyunca, kar yağışları başlayana kadar yaylada kaldıklarını söyleyen vatandaş, kendi tarlasına patates, fasulye ve lahana ektiğini ifade ediyor. Yayla yaşamının yoğun emek gerektirdiğini vurgulayan vatandaş, buna rağmen doğal yaşamı ve yaylanın havasını sevdiğini dile getiriyor.

Kendi kavurma makinelerinde farklı ülkelerden getirdikleri yeşil kahve çekirdeklerini işleyen David ve Christine, hem kendi işletmeleri hem de dışarıdaki müşteriler için üretim yapıyor. Pastalar ve şuruplar ise tamamen kendi mutfaklarında hazırlanıyor.

Çiftin aile hikâyesi de dikkat çekiyor. Tayfun, Umut ve Dilara adında üç çocukları bulunan David ve Christine, çocuklarından birinin Amerika Birleşik Devletleri’nde doğduğunu, diğer iki çocuklarının ise Trabzon’da dünyaya geldiğini belirtiyor. Farklı ülkelerde başlayan bu aile hikâyesi, bugün Ordu’da devam ediyor.

İlk açıldıklarında menülerinde Türk kahvesi bulunmayan işletme, kısa sürede bu geleneği de menüsüne ekledi. Çift, özel çekirdeklerle hazırladıkları Türk kahvesini “bir demleme yöntemi” olarak gördüklerini ve kaliteli çekirdeklerle çok daha iyi sonuç alınabileceğini ifade ediyor.

Türkiye’de yaşamaktan memnun olduklarını dile getiren çift, özellikle Türk halkının misafirperverliğinin kendilerini etkilediğini söylüyor. Amerikan mutfağına kıyasla Türk mutfağını daha çok beğendiklerini belirten David ve Christine, bu nedenle Türkiye’yi yaşam için tercih ettiklerini vurguluyor.

Hem işletmeyi yürütüp hem de çocuklarıyla ilgilenmenin zaman zaman zorlayıcı olduğunu ifade eden çift, buna rağmen bu hayatın kendilerine “zengin ve anlamlı bir deneyim” sunduğunu dile getiriyor.